సమాజ నిర్మాణ పునాది...
~~~~~~~~~~~~~
నా బాల్యం పొత్తిల్లలో ఏం జరిగిందో
నాకు అణు మాత్రం గుర్తు లేదు
నా నడకల తూగిసలాటలో ఎలాంటి
అడుగుల తడబాటులో నాకేం యాది లేవు.
నూనూగు మీసాల నూత్న యవ్వనం
కొంచెం కొంచెం జ్ఞాపకమున్నది
నాన్న అలా అలా అలలా కనిపించడం
మరు క్షణం స్నేహితుల మధ్య కలిసిపోవడం
ఆ తర్వాత అర్థ రాత్రి తూలుతూ రావడం లీలగా గుర్తు.
నా అయ్య మనసు లేత వెన్న ముద్ద
కఠినమైన మాటల తూటాలను సంధించడం
పేలే తుపాకుల మాటల మూటలను నోరు సంచిలో
నేనెప్పుడూ చూడలేదు.
మా నాయిన
తెల్లని అంగి, మల్లెపూల వెలుగు దోవతీ ధరించినప్పుడు దొర బాబులా అందంగా ఆనందం వెదజల్లే వారు...
మా బాపు ముసిముసి నవ్వులు విసిరిన క్షణాలు అరుదు
ఆ వేళ వెన్నెల వెలుగుల సంతకాలు
ఇంటిని అద్భుతమైన కాంతులతో
నందనోద్యాన సుందర దృశ్యాలతో
నింపేవి...
మనుమరాళ్ళను
చూద్దామని ఒక్కడే ఎర్ర బస్సెక్కి ఉల్లాసంగా ఉరికస్తడు
పుట్టిన నేలను ఎన్నడూ మరువడు
పొయ్యే తొవ్వల తొంటి విరిగినా ఎవ్వలనూ నిందించడు
నా ప్రాప్తం అనుకొంటూ సూర్య నమస్కారాలు చేస్తడు...
ఇప్పుడు
ఎనభై ఏళ్ళ వయసులో
రెండో బాల్యంలో
మా నాన్న ...
తన రెండు కాళ్ళకు ఆసరాగా
ఓ మూడో కాలు కర్ర
ఆ నవ్వు పసిపాప నగవులా...
రెండు మూడు ముద్దలతో రోజంతా...
నవ యువకునిలా శక్తి సామర్ధ్యాలు నింపుకుంటడు...
అప్పుడప్పుడు
ఓ నాలుగు పొగ బీడీ పీకలకోసం నడి బజార్లకు వచ్చి
ప్రియురాలి రాక కోసం
కొత్తగా ఈడుకచ్చిన పోరడు ఎదిరి చూస్తున్నట్టుగా ఎదురు చూడటం
అవి తన ముడతల ఎండి చేతులతో
అపురూపంగా ప్రేమగా
బంగారు కొండను గెలుచుకున్నట్టు తడమడం...
చుట్ట ముట్టించి బంగారు పొగ రాగాలను వెదజల్లుతంటే
అతని ఆనందం ఈ పద్యంలో పొసగదు
దీర్ఘ కావ్యానికీ అందదు...
అమ్మకు ఆసరా నాన్న
కుటుంబానికి పక్కటెముక అయ్య
అన్నీ ఇవ్వడమే తప్ప
ఏనాడూ తనకిది కావాలని
పేచీ ఎరుగని వారు నాయిన
సమాజ నిర్మాణానికి పునాది బాపు...
-విలాసాగరం రవీందర్
94409 32934.
~~~~~~~~~~~~~
నా బాల్యం పొత్తిల్లలో ఏం జరిగిందో
నాకు అణు మాత్రం గుర్తు లేదు
నా నడకల తూగిసలాటలో ఎలాంటి
అడుగుల తడబాటులో నాకేం యాది లేవు.
నూనూగు మీసాల నూత్న యవ్వనం
కొంచెం కొంచెం జ్ఞాపకమున్నది
నాన్న అలా అలా అలలా కనిపించడం
మరు క్షణం స్నేహితుల మధ్య కలిసిపోవడం
ఆ తర్వాత అర్థ రాత్రి తూలుతూ రావడం లీలగా గుర్తు.
నా అయ్య మనసు లేత వెన్న ముద్ద
కఠినమైన మాటల తూటాలను సంధించడం
పేలే తుపాకుల మాటల మూటలను నోరు సంచిలో
నేనెప్పుడూ చూడలేదు.
మా నాయిన
తెల్లని అంగి, మల్లెపూల వెలుగు దోవతీ ధరించినప్పుడు దొర బాబులా అందంగా ఆనందం వెదజల్లే వారు...
మా బాపు ముసిముసి నవ్వులు విసిరిన క్షణాలు అరుదు
ఆ వేళ వెన్నెల వెలుగుల సంతకాలు
ఇంటిని అద్భుతమైన కాంతులతో
నందనోద్యాన సుందర దృశ్యాలతో
నింపేవి...
మనుమరాళ్ళను
చూద్దామని ఒక్కడే ఎర్ర బస్సెక్కి ఉల్లాసంగా ఉరికస్తడు
పుట్టిన నేలను ఎన్నడూ మరువడు
పొయ్యే తొవ్వల తొంటి విరిగినా ఎవ్వలనూ నిందించడు
నా ప్రాప్తం అనుకొంటూ సూర్య నమస్కారాలు చేస్తడు...
ఇప్పుడు
ఎనభై ఏళ్ళ వయసులో
రెండో బాల్యంలో
మా నాన్న ...
తన రెండు కాళ్ళకు ఆసరాగా
ఓ మూడో కాలు కర్ర
ఆ నవ్వు పసిపాప నగవులా...
రెండు మూడు ముద్దలతో రోజంతా...
నవ యువకునిలా శక్తి సామర్ధ్యాలు నింపుకుంటడు...
అప్పుడప్పుడు
ఓ నాలుగు పొగ బీడీ పీకలకోసం నడి బజార్లకు వచ్చి
ప్రియురాలి రాక కోసం
కొత్తగా ఈడుకచ్చిన పోరడు ఎదిరి చూస్తున్నట్టుగా ఎదురు చూడటం
అవి తన ముడతల ఎండి చేతులతో
అపురూపంగా ప్రేమగా
బంగారు కొండను గెలుచుకున్నట్టు తడమడం...
చుట్ట ముట్టించి బంగారు పొగ రాగాలను వెదజల్లుతంటే
అతని ఆనందం ఈ పద్యంలో పొసగదు
దీర్ఘ కావ్యానికీ అందదు...
అమ్మకు ఆసరా నాన్న
కుటుంబానికి పక్కటెముక అయ్య
అన్నీ ఇవ్వడమే తప్ప
ఏనాడూ తనకిది కావాలని
పేచీ ఎరుగని వారు నాయిన
సమాజ నిర్మాణానికి పునాది బాపు...
-విలాసాగరం రవీందర్
94409 32934.
